Największa wyspa Wenedu
Historia
W średniowieczu tereny zachodniosłowiańskiego plemienia Ranów, z ośrodkiem religijnym w Arkonie na północnym półwyspie Wittow oraz świeckim w Gardźcu Rugijskim (niem. Garz) na południu wyspy (ogółem znajdowało się tu ponad dwadzieścia grodów i osad wczesnosłowiańskich). W roku 1130 wyspa została opanowana przez Bolesława Krzywoustego, który posiłkował się pożyczoną od księcia duńskiego Magnusa flotą. Do bitwy morskiej połączonej z planowanym desantem nie doszło, Ranowie bez walki uznali zwierzchnictwo księcia Bolesława. Następnie tereny Rugii zostały podbite przez Duńczyków w 1168. Był to początek Księstwa Rugijskiego, z własną dynastią, obejmującego także część terytoriów na stałym lądzie, naprzeciw wyspy. Księstwo aż do wymarcia rodzimej dynastii było lennem Królestwa Danii. W roku 1325, po śmierci księcia Wisława III, przeszło pod władzę książąt pomorskich, ostatecznie stały się częścią cesarstwa niemieckiego.
Język słowiański zaginął w XV wieku, gdy w 1404 zmarła ostatnia mieszkanka Rugii władająca językiem Ranów. Na Rugii znajdowało się także ostatnie pogańskie sanktuarium w Europie. Była to świątynia Świętowita spalona z rozkazu duńskiego króla Waldemara I 12 czerwca 1168 roku.
Galeria
 |
